933

6

Minęło dużo czasu.

​

Po Halloweenowym ataku starał się nie wychylać dla własnego bezpieczeństwa.

​

Ale wkrótce to przestało wystarczać. Przez dodatkową ochronę, którą zostali objęci było jeszcze trudniej odłączyć się od grupy niezauważonym.

​

Sprawiło to tylko, że zabawa zrobiła się ciekawsza, dając mu podwójnie wiele przyjemności.

​

Krew upływała, a oddechy zamierały pod jego dłońmi w każdym mieście, które odwiedzali. Głosy nagrane na maleńkie urządzenie stale dźwięczały mu w uszach. Utrzymywały bestię na uwięzi, gdy inni znajdowali się dookoła.

​

Nigdy nie czuł tak wielkiej potęgi. A ta sprawiała, że pragnął jej jeszcze bardziej.

​

CM~CM~CM~CM

​

- Nie, Harry, dwa miejsca w lewo i WTEDY pochylasz się do tłumu. Powtarzam to już setny raz, jesteś głuchy, czy co?! – choreograf chłopaków, Justin, wrzasnął na najmłodszego chłopaka – Wszystko musi odbywać się swobodnie i bez zastanowienia, jakbyś naprawdę sam podjął decyzję, żeby tam podejść.

​

Louis zobaczył błysk frustracji w oczach Harry’ego. Reszta chłopaków zamarła obserwując reakcję Stylesa (jeśli jakakolwiek miała się pojawić).

​

Faktem było, że była siódma rano w Sylwestra, a oni zostali zmuszeni do ćwiczenia choreografii do koncertu, który mieli grać wieczorem.

​

Chłopcy nie byli w domu od miesięcy i nie wyglądało na to, żeby miało się to zmienić. Z powrotem byli w Nowym Jorku i zamiast spędzać czas z rodziną czy przyjaciółmi (chociażby jako zespół), menadżer załatwił im występ na powitanie nowego roku.

​

- Nie. – zaprotestował pewnie Harry nie mogąc się powstrzymać. – My mamy się tam bawić. Nie chcę liczyć swoich kroków za każdym razem, gdy zechcę ruszyć do przodu, nie chcę mrugać na ustalony sygnał. Kiedy zacząłem śpiewać, robiłem to dla frajdy, a nie po to by być kontrolowanym przez jakiegoś sztywnego dupka, który chce zmienić nas w pieprzony boysband!

​

- Jesteście boysbandem. – oznajmił choreograf, wyginając swoje idealnie wydepilowane brwi.

​

Tyle wystarczyło…

​

Harry rzucił się w stronę choreografa z pełną siłą i mimo tego, że nie był najsilniejszą osobą, to nadrabiał wzrostem i posturą.

​

- Harry, nie! – krzyknął Louis, biegnąc w stronę miejsca zamieszania.

​

Zayn stał w miejscu z szeroko otwartymi z zaskoczenia oczami, Liam zacisnął pięści ze złości, a Niall…

​

No cóż, Niall obserwując całą sytuację, po prostu wybuchł płaczem.

​

I to nie wcale dyskretnym, a takim pełnym szlochów i pociągnięć nosem, jak gdyby walka była pretekstem by rozładować napięcie. Jego płacz tylko wzmógł złość Liama, ale chłopak szybko się zreflektował ruszając do blond przyjaciela, by go pocieszyć.

​

Harry trzymał już Justina przyszpilonego do ziemi, zanim z dzikim szałem w oczach nie uniósł pięści, która po chwili uderzyła w szczękę choreografa.

​

Mieli szczęście, że byli na zamkniętym terenie, bo inaczej paprazzi zjedliby ich żywcem. Ale gdyby przynajmniej jeden flesz rozbłysnął, chłopcy zaatakowaliby i sprawili, że ten ktoś pożałowałby tego gorzko.

​

Gdy Harry już miał wymierzyć kolejne uderzenie w twarz choreografa, silna ręka zainterweniowała powstrzymując jego ruch.

​

On i Justin wciągnęli zaskoczeni powietrze, spoglądając na osobę wtrącającą się w ich konfrontację.

​

Był nią Louis.

​

- Harry, nie rób tego. – ostrzegł go Louis, delikatnym, ale stanowczym tonem. – Tak, wszyscy jesteśmy zmęczeni i tak, żaden z nas nie chce tu być, ale nie warto, okej? On jest tylko dupkiem z kompleksem wyższości, jesteś od niego dużo lepszy. Masz rację, mamy prawo być wściekli przez to jak jesteśmy traktowani przez ostatnie miesiące, ale zranienie go niczego nie zmieni. W zasadzie, pewnie tylko wszystko pogorszy. Więc proszę, zostaw go.

Są lepsze sposoby, żeby się z tym rozprawić.

​

Harry spojrzał na choreografa, którego przyciskał do ziemi, a następnie przeniósł wzrok na swojego przyjaciela, który prosił go, by się wycofał. Miał ochotę uderzyć go jeszcze raz, ale coś powiedziało mu… czekaj.

​

Więc podążając za radą Louisa, powoli puścił koszulę Justina i podniósł się na nogi.

​

Całe napięcie opadło, gdy Harry wpadł w ramiona Louisa szukając pocieszenia.

​

Louis pamiętał ich pierwszy uścisk na scenie X faktora, gdy dowiedzieli się, że dostali drugą szansę i zostali połączeni w grupę. Liczył każdy następny uścisk, licząc że nie będzie on ostatnim. Ale po trzech latach, zaczął tracić rachubę i było w tym coś pocieszającego.

​

Nie zależnie od tego co się działo, Louis i Harry zawsze trzymali się razem. Byli jedyną niezmienną rzeczą w tym wszystkim co się działo i to dzięki temu jeszcze byli w stanie wytrzymać pośród otaczającego ich szaleństwa.

​

To wystarczyło by Harry powrócił na ziemię, ze stanu, w którym był ogarnięty przemożną chęcią dotkliwego pobicia Justina. Ale to uczucie już zniknęło, rozmyte po prostu obecnością Louisa obok.

​

- Wszystko w porządku. – wyszeptał miękko Louis, czując jak serce Harry’ego powraca do normalnego rytmu. – Nic się nie stało.

​

Zayn, Niall i Liam sami uchwycili się siebie nawzajem, ale wkrótce dołączyli do Louisa i Harry’ego. W tym jednym momencie, byli bezpieczni stojąc w kręgu ze świadomością, że mają wsparcie reszty.

​

Harry szybko się otrząsnął, ocierając łzy zanim okrąg się rozpadł.

​

- Nic mi nie jest. – zapewnił wszystkich. – Wracajmy do pracy.

​

Justin podniósł się na nogi, powracając na swoje miejsce. – OKEJ, OD POCZĄTKU!

​

CM~CM~CM~CM

​

Cel był dosyć oczywisty i pomimo tego, że również niesamowicie ryzykowny, nie zamierzał przepuścić takiej okazji.

​

- Witaj.

​

Zaaranżowali spotkanie na dachu. Wyglądało na to, że Justin również miał sekret, który nie było ciężko zidentyfikować.

​

- Masz to? – zapytał niecierpliwie Justin, wytrzeszczając oczy ze zniecierpliwienia.

​

- Ah, ah, ah. – odparł przekornym tonem, krążąc wokół choreografa, trzymając w pacach małą torebeczkę cukru. – Najpierw się pobawmy.

​

- No dalej gnojku. – wyrzucił Justin, zdesperowany by zdobyć narkotyk. – Daj mi to. Teraz.

​

- Cierpliwość jest cnotą. – oznajmił stając przed choreografem. – Bo widzisz, cały dzień miałem ochotę upuścić ci krwi, ale byłem zmuszony się powstrzymywać. Powinieneś się tego nauczyć, ale obawiam się, że jest na to już za późno.

​

- Że co? – zapytał Justin, nie rozumiejąc tego, co właśnie usłyszał.

​

- A teraz ta fajna część. – wymruczał zbliżając się do choreografa. – W której zobaczysz to, co widzieli tylko nieliczni. Moją prawdziwą formę.

​

Wyciągnął nóż zza swoich pleców i pokazał, lśniące w świetle księżyca, ostrze Justinowi.

​

- J-jesteś chory. – wymamrotał Justin. – To jakiś żart, nie? Punk’d czy inne gówno.

​

- Jestem z tobą całkowicie szczery, a ty wciąż we mnie wątpisz. – rzucił, bawiąc się ostrzem pomiędzy palcami. – Chyba muszę ci to udowodnić.

​

Zanim Justin mógł zaprotestować, ostrze przebiło jego gardło odrzucając go do tyłu.

​

Sięgnął do kieszeni i przycisnął stop na dyktafonie, gdy serce Justina uderzyło po raz ostatni.

​

CM~CM~CM~CM

​

Louis uderzał niecierpliwie palcami o blat, widząc, że do północy zostało tylko pięć minut.

​

Koncert poszedł wystarczająco dobrze, nawet jeśli musieli podążyć za ustaloną choreografią. Wyglądało to sztucznie i było jasne, że fani to zauważyli, ale żaden z nich o to nie dbał.

​

Dobrą częścią było to, że menedżer zdecydował się zorganizować im after party by mogli dać upust kumulującym się w nich cały dzień emocjom.

​

- Louis. – oznajmił Liam stanowczym tomem, podstawiając coś pod jego twarz. – Powiedz mi jakie jest twoje noworoczne postanowienie.

​

Niall podskakiwał obok Liama, gdy oczy Louisa skupiły się na małym dyktafonie znajdującym się zaledwie cal od jego nosa.

​

- Przetrwać. – zażartował Louis, pomimo tego, że było trochę prawdy w tej odpowiedzi.

​

- Dobre. – odparł entuzjastycznie Liam. – Lepsze niż Zayna.

​

Jakby na znak, Bradford boy dotoczył się do reszty chłopaków. – Moje to, ‘PIEPRZYĆ WSZYSTKIE DZIWKI’

​

- Jakie to dojrzałe i pełne szacunku dla kobiet. – wyznał Louis i Zayn odpowiedział mu zwycięskim uśmiechem. – Niall, jakie było twoje?

​

- Uśmiechać się więcej. – odparł Niall, ze świetlistym błyskiem w oczach.

​

Liam pochylił się w stronę blondyna, mierzwiąc jego włosy. Louis zauważył jak blisko Niall i Liam byli przez ostatnie miesiące trasy, przypominało mu to o nim i Harrym.

​

Poza tym, że miedzy nimi było coś innego. Nie wiedział co, ale miał wrażenie, że ich wspólna droga prowadził do czegoś… więcej. Wprowadzało go to w zakłopotanie, ale co tam.

​

- A Liam? – zapytał Louis, przerywając tę tęczowo słodką sytuację.

​

- Być sobą i nie bać się pokazywać ludziom swojej innej strony. – odparł Liam poważnym tonem, po chwili ponownie przywdziewając na twarz uśmiech.

​

- Gdzie jest Harry? – zapytał Zayn, przeszukując oczami tłum.

​

- Poszedł coś przynieść. – odparł Louis, spoglądając na swój zegarek, by zauważyć, ze do odliczania zostały jeszcze dwie minuty. – Nie powiedział co.

​

- Okej, zajmijmy sobie dobre miejsce do odliczania. – zasugerował Liam, kiwając głową w stronę hotelowego okna z którego było widać cały Times

Square.

​

- Poczekam na Harry’ego. – wymamrotał Louisa.

​

- Okej, widzimy się później! – krzyknął Niall zanim on i Zayn zostali odciągnięci przez Liama.

​

Gdy tylko wyszli, Louis poczuł dłoń na swoim ramieniu. Odwracając się, dostrzegł rozmazaną postać Harry’ego, zanim chłopak nie wciągnął go do osobnego pokoju zamykając za nim drzwi.

​

- Co… - zaczął Louis i zorientował się, że Harry zaciągnął go do pokoju, którego ściana, zrobiona ze szkła, dawała perfekcyjny widok.

​

- Znalazłem go. – wyjaśnił Harry z oczami błyszczącymi z podekscytowania, gdy rozpoczęło się odliczanie trzydziestu sekund. – I wiedziałem, z kim chciałbym się nim podzielić.

​

Louis uśmiechnął się do przyjaciela, nie mogąc sobie wyobrazić lepszego sposobu na zakończenie kolejnego roku.

​

- Dzięki za wszystko Haz. – wymamrotał Louis, wzruszony gestem.

​

- 10… 9…. 8….

​

Harry, w przeciwieństwie do Louisa, wiedział, jak mógłby uczynić ten moment jeszcze lepszym. Impuls odwagi przeszył go, gdy przysunął się bliżej do

Louisa, którego oddech zamarł na nieoczekiwane zbliżenie.

​

- Hej. – wymamrotał Louis.

​

- Hej. – odparł Harry, unosząc zadziornie kącik ust.

​

- 7… 6…. 5….

​

Oczy Louisa spoczęły na wargach Harry’ego, zastanawiając się, co jego przyjaciel zamierza z nimi zrobić, skoro tylko sekundy dzieliły ich od północy.

​

- Co… - zaczął Louis, ale został uciszony palcem Harry’ego na jego wargach.

​

- 4… 3…

​

Louis poczuł jak jego serce bije w szaleńczym tempie, zadając pytanie, na które mógł odpowiedzieć tylko Harry. Harry ledwie mógł wytrzymać powolne odliczanie. Najlepszą częścią było to, że był sam na sam z Louisem Tomlinsonem.

​

- 1… SZCZĘŚLIWEGO NOWEOG ROKU!

​

Louis nie miał już pytań, gdy poczuł na sobie całujące go wargi Harry’ego.


6